Po tym, jak w pierwszych miesiącach roku dobrze zintegrowałam się z moim nowym zespołem Koga Ladies , pierwszym dłuższym wydarzeniem był wspólny obóz treningowy. Podobnie jak kilku innych kolarzy, pojechaliśmy również na słoneczną Majorkę.
Wreszcie trening w przyjemnych 20 stopniach Celsjusza, z dużą ilością słońca i bezwietrznym powietrzem – a przynajmniej tak mi się wydawało, gdy wsiadałem do samolotu na początku marca. Rzeczywistość pierwszego tygodnia była jednak zupełnie inna. Dominował szary kolor . I choć deszcz nas uchronił, silny wiatr znacznie utrudniał trening. Nigdy wcześniej nie doświadczyłem tak silnego wiatru na Majorce, co sprawiło, że trening w pierwszym tygodniu był jeszcze bardziej wymagający.
W drugim tygodniu pogoda zaczęła się poprawiać. Ładnie, ktoś mógłby pomyśleć. Jednak krótkie, ale stosunkowo dotkliwe przeziębienie zmusiło mnie do chwilowej zmiany planu treningowego. Udało mi się jednak bardzo dobrze trenować w pozostałe dni na wyspie. Miło było też, że Melanie Wotsch, moja koleżanka z treningu z domu, też tam była. Podczas gdy w zeszłym roku wciąż byliśmy w tych samych barwach drużynowych, w tym roku ona pedałuje dla Stevens-Hytera.
Pierwsza połowa mojego obozu treningowego była raczej płaska. W menu były tylko mniejsze podjazdy, takie jak Randa i Orient. Kiedy moje przeziębienie ustąpiło, częściej jeździłem na północny zachód wyspy. Serra de Tramuntana za każdym razem zachwyca mnie swoim spektakularnym krajobrazem. Niestety, niektóre odcinki zostały zniszczone przez pożary lasów w zeszłym roku.
Moja najdłuższa sesja treningowa w górach obejmowała podjazdy, takie jak Sa Calobra, Soller i Puig Major. Oczywiście nie mogło zabraknąć wycieczki do klasztoru Lluc. Na szczęście piękna przyroda wynagrodziła ból w nogach. Zwieńczeniem zgrupowania był wyjazd na północny kraniec wyspy. Z Cap de Formentor roztacza się najpiękniejszy widok na północne wybrzeże Majorki.
Poza nagromadzonymi kilometrami treningowymi i kilkoma intensywnymi sesjami treningowymi, miałem okazję lepiej poznać niektórych kolegów z drużyny. Fundamenty powinny być więc solidne, zarówno na poziomie osobistym, jak i przed nadchodzącymi wyścigami. Teraz wróciłem do domu i pakuję się na inaugurację sezonu. W sobotę czeka mnie Gandawa-Wevelgem, pierwszy trudny wyścig w tym roku. Z pewnością będzie to wyzwanie, ale nie mogę się doczekać, aż zdobędę doświadczenie w klasykach w Belgii, nosząc mój nowy strój drużynowy.




